De Spagaat van Het Nieuwe Werken

Geplaatst door Jan Lievers op 14 juli 2011 in Algemeen

Afdrukken Reageer op dit artikel

Immers, de roots van het zittend management stamt vrijwel zonder uitzondering nog uit het industriële tijdperk waar het registreren van werktijden gebruikelijk was en werknemers vooral betaald werden voor de tijd dat zij fysiek aanwezig waren op de werkplek.

Ook nu nog zijn er talloze bedrijven aan te wijzen waar het op deze wijze registreren van werkuren nog lang niet weg te denken valt. Vooral bij bedrijven waar het fysieke werken van belang is.

In de dienstverlenende wereld is er echter een voorzichtige, maar duidelijke en onomkeerbare beweging op gang gekomen die erop neer komt dat werknemers niet meer betaald gaan worden naar louter en alleen de uren die zij op het bedrijf werkzaam zijn, maar óók naar de uren die zij daarombuiten voor het bedrijf actief zijn. Dat kan thuiswerken zijn – waarvan inmiddels overduidelijk is komen vast te staan dat daarvan de productiviteit  hoger ligt dan de werkuren bij het bedrijf- dat kunnen echter ook uren zijn die men elders werkt. Niet thuis en ook niet op het bedrijf, maar bijvoorbeeld onderweg (trein) of voor mijn part tijdens een weekendje weg.

Je wordt niet per uur betaald

Ik heb meer dan een jaar of tien geleden al eens tegen onze mensen geroepen: "Heb alsjeblieft niet de illusie dat je per uur wordt betaald. Je wordt betaald voor wat je hoofd en je hart voor ons doen". En alhoewel onze mensen dat begrepen, gingen we die dag gewoon tegen vijf-zes uur naar huis.

Nu we tijdens de laatste jaren ook op dit gebied een enorme verandering hebben ondergaan en onze mensen –zowel de "nieuwere als de oudere" collega's- ook veel van huis uit werken, op afstand controleren en communiceren, via in the cloud van overal in de wereld in onze systemen kunnen inloggen, beeldverbindingen gebruiken, de meest zware bestanden heen en weer schuiven enzovoort, is het moment gekomen na te denken over de toekomstige structuur van ons bedrijf.

Face to face

Jazeker, het rendement van deze  "werkuren"(mag ik die nog wel zo noemen?) is hoog. Veel hoger ook dan die van de uren op de zaak. En al is het even wennen: in de praktijk lijdt het contact er niet onder. De communicatie verloopt even snel en even soepel (al is het met de tone of voice wel wat meer oppassen…).

Maar –dat is de andere kant van de medaille- hoe vaak zien we elkaar dan nog? Praten we even face to face bij en kunnen we elkaar soms even de hand op de schouder leggen? Hoe vaak komen we dan nog toe aan wat persoonlijke interactie? Mogen we ons dan nog wel een Team noemen als dat bijna niet meer het geval is? En –en dat is misschien wel het belangrijkste- waar is dan nog het cement dat ons bindt?

Juist dátgene dat van ons een uniek bedrijf maakt. Juist dátgene waarom vooral ook jonge mensen kiezen om bij ons aan te schuiven en met ons de uitdagingen die onze klanten ons stellen, aan te gaan. En juist ook dátgene waarvoor veel klanten bewust voor ons kiezen.

Daarom moet ik af en toe eens zwaar nadenken over Het Nieuwe Werken. Kent u dat ook?

Afdrukken Reageer op dit artikel